Rudera eksperymentalna

Edmund Słowik cztery lata przepracował w Niemczech. Przywiózł stamtąd technologie, sprzęt i wiedzę, jak budować solidnie i profesjonalnie. Wymyślił firmę szkoleniową, w której zwalniani z pracy, przede wszystkim górnicy i hutnicy, mogliby zyskać nowe umiejętności. Choć m.in. Powiatowy Urząd Pracy w Gliwicach uznał jego pomysł za nowatorski, szkolenia nie ruszyły. Może dlatego, że w pewien sposób uszczupliłyby dochody lokalnych firm budowlanych?

Założona przez Edmunda Słowika firma szkoleniowa mieści się w budynku dawnej fabryki drutu. Część pomieszczeń jest już nowocześnie odnowiona rękami osób biorących udział w szkoleniach. Edmund Słowik nazywa budynek “poligonem doświadczalnym”. Ci, którzy stracili pracę, a teraz postanowili się przekwalifikować uczą się zawodu malarza, tapeciarza, glazurnika… W zajęciach teoretycznych oraz praktycznych pod okiem fachowców uczestniczyło już 120.
osób. Niestety, możliwości “poligonu doświadczalnego” powoli się kończą, budynek jest już bowiem prawie odnowiony. Edmund Słowik z zagranicznych wojaży przywiózł jednak wiedzę o tym, jak niemiecki samorząd wspiera firmy umożliwiające zdobywanie bezrobotnym nowych umiejętności. Sądził, że uda się ją przeszczepić na lokalny grunt.

- Nie jestem filantropem, na moim pomyśle nie zamierzam także zarabiać – podkreśla gliwiczanin. – Pomysł był taki: kursanci powinni uczyć się w warunkach rzeczywistych. Zaproponowałem miastu, by wskazała nadający się do kapitalnego remontu budynek, w którym przynajmniej przez rok kursanci pod okiem instruktorów mogliby sobie “dłubać”, przywracając go do idealnego stanu. Pożytek byłby dwojaki: na rynku pracy pojawiliby się doskonalne wyszkoleni fachowcy zmniejszając liczbę bezrobotnych, a ponieważ prace byłyby prowadzone jako interwencyjne, miasto mogłoby obniżyć koszty usług remontowo-budowlanych. Pyta się mnie pani, gdzie tu jest miejsce dla mojego interesu? Ano tu, że na pewno część z tych osób bardzo chętnie zatrudniłbym w swojej firmie. Finansowo widziałem to tak: pracami interwencyjnymi bezrobotni zarabiają na swój zasiłek.
Osobiście nie miałbym z tego dochodu. Rolę miasta widziałem następująco: daje ruderę, otrzymuje pałac. Remont jest prowadzony za darmo. Wkład finansowy gminy sprowadziłby się do zwrotu pieniędzy wydanych na materiały budowlane. W całości kosztów remontu wydatki na ten cel stanowią do 40 procent. Reszta to zyski i narzuty, z których jak najbardziej świadomie zrezygnowałem. Problemy zaczęły się, gdy doszło do rozmów o finansowym aspekcie sprawy. Miał wrażenie, że wiceprezydentowi Moszyńskiemu pomysł podobał się do momentu rozmów o pieniądzach, gdyż zapytał mnie: panie Słowik, a co zrobimy z przetargami”?

Wiceprezydent Gliwic Janusz Moszyński pamięta tę rozmowę, mimo że obaj panowie prowadzili ją dwa lata temu. Trudno teraz dociec, z czyjej winy nie była ona kontynuowana.
- Faktycznie, konieczność organizowania przetargów jest tu pewną barierą. Natomiast tzw. “zlecenia z wolnej ręki” gmina można dawać, jeżeli koszty nie przekraczają 10,5 tys. złotych. Na pewno jest to pomysł na ograniczenie bezrobocia. Możnaby poeksperymentować na początek z jednym budynkiem i oddać go w ręce uczestników szkoleń. Jest jednak także druga strona medalu. Gmina na pewno nie zgodzi się na podcinanie skrzydeł firmom budowlanym wygrywającym przetargi, a pomysł pana Słowika w pewnym sensie pogarsza ich egzystencję. Jeżeli inicjator zgłosi się do mnie, temat jest otwarty – powiedział nam wiceprezydent Janusz Moszyński.

Autor artykułu: JOANNA HELER

This entry was posted on Tuesday, June 26th, 2001 at 12:01 am and is filed under Archiwa z Retro Czcionki. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.

Comments are closed.

Archiwum Retro Czcionka

Rudera eksperymentalna